Τιμή στους νεκρούς της Οαχάκα

Ανακοίνωση

Για τους νεκρούς μας

Για τους φυλακισμένους μας

Μνήμη και αγώνας

Η 27^η Οκτωβρίου είναι η επαίτιος δολοφονίας του Bradly
Roland Will, εναλλακτικού και ανεξαρτητου δημοσιογραφικού ακτιβιστή από τη Ν. Υόρκη που δολοφονήθηκε στη Μεξικανική πόλη της Οαχάκα από δημοτικούς υπαλλήλους, που δρούσαν ως παραστρατικά σώματα εκ μέρους του Μεξικανικού κράτους, ενάντια στις οργανωμένες διαδηλώσεις κοινωνικών ομάδων κατά τη διάρκεια του κινήματος στην Οαχάκα. Οι κοινωνικές ομάδες οργανώθηκαν στη Λαϊκή Συνέλευση των λαών της Οαχάκα (APPO) που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2006 ως απάντηση στην αστυνομική καταστολή ενάντια στους δασκάλους της Συντονιστικής Επιτροπής Εθνικών Εκπαιδευτικων (CNTE)

H δολοφονία του Brad Will εξυπηρέτησε ως αφορμή για τη κλιμάκωση της καταστολής που ήδη γινόταν αισθητή στην Οαχάκα, και να δικαιολογήσει τη χρήση της Ομοσπονδιακής Προληπτικής Αστυνομίας ενάντια στη θέληση των ανθρώπων της Οαχάκα. Επίσης αποτέλεσε μέρος της μεγαλύτερης εκστρατείας που εφαρμόστηκε από τη διεφθαρμένη κυβέρνηση του Μεξικό και όλα τα πολιτικά της κόμματα. Άφησε πίσω αρκετούς νεκρούς και αγνοούμενους, και πάνω από 500 πολιτικούς κρατούμενους.

Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους λαούς της Οαχάκα

Μνήμη και τιμή στους νεκρούς

από κάλεσμα συλλογικοτήτων για τη διοργάνωση ημερών δράσης για τη μνήμη του θανάτου του Brad Will και των άλλων νεκρών της εξέγερσης της Οαχάκα

Ο ένας πλάι στον άλλο... Δραματικό τέλος για τον Γάλλο φιλόσοφο Αντρέ Γκορζ και τη γυναίκα του

ΑΠΕ

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ

Παρίσι

Έφυγε από τη ζωή ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, συνιδρυτής, με τον Ζαν Ντανιέλ, του εβδομαδιαίου πολιτικού περιοδικού «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». Ο 84χρονος φιλόσοφος, αυτοκτόνησε μαζί με τη σύντροφό του η οποία έπασχε από ανίατη ασθένεια στην κατοικία τους στο Βοσνόν. Ο Γκόρζ γεννήθηκε τον Φεβρουάριο 1923, στη Βιέννη, και έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα στη το 1954, όταν και έλαβε το νέο του ληξιαρχικό ονοματεπώνυμο Ζεράρ Χορστ. Επιπλέον, τα άθρα του στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» τα υπέγραφε με το ψευδώνυμο Μισέλ Μποσκέ. Παράλληλα, θεωρείται από τους θεμελιωτές της πολιτικής οικολογίας. «Οικολογία και Πολιτική», «Οικολογία και Ελευθερία», «Αντίο στο Προλεταριάτο», «Μεταμορφώσεις της Εργασίας» είναι κάποια από τα σπουδαία έργα του. Μία στενή φίλη του ζεύγους, αντιλήφθηκε το δραματικό τέλος της 58χρονης κοινής ζωής τους τη Δευτέρα το πρωί. Μάλιστα πάνω στην κεντρική πόρτα του σπιτιού υπήρχε η επιγραφή με την ένδειξη «ειδοποιείστε την χωροφυλακή». Τα πτώματα βρέθηκαν το ένα πλάι στο άλλο, ενώ δίπλα τους βρέθηκαν γράμματα προς τους οικείους τους. Μάλιστα, προ ημερών, ο Γκορζ εκμυστηρεύθηκε σε στενή φίλη ότι τον προβλημάτιζε πολύ η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της Ντορίν. Για την «Ντορίν του» στο πρόσφατο βιβλίο «Ιστορία της Ντ., ιστορία μιάς αγάπης» ο Γκορζ είχε γράψει: «Μόλις συμπλήρωσες τα 82, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Ζούμε μαζί 58 έτη και σε αγαπώ σήμερα, περισσότερο από ποτέ. Εσχάτως, σε ξαναερωτεύτηκα άλλη μια φορά, και να γνωρίζεις, φέρω μέσα μου ένα 'κενό', το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται μόνον όταν σε αγκαλιάζω».

Η βιομηχανία της καταστροφής

Η Naomi Klein, η συγγραφέας του No Logo και δημοσιογράφος/"γκουρού" του κινήματος ενάντια στις πολυεθνικές και την (καπιταλιστική) παγκοσμιοποίηση, έχει εκδώσει αυτές τις ημέρες το νέο της βιβλίο, με τίτλο: The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism, το οποίο, όπως γράφει στην ιστοσελίδα της, πάει πολύ καλά στις πωλήσεις.Το βιβλίο αυτό, συσχετίζει έννοιες της (κοινωνικής) ψυχολογίας με την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και κλεισίματος (closure) δημόσιων χώρων και υπηρεσιών...Πιο συγκεκριμένα, προτείνει ότι ο καπιταλισμός των καταστροφών, όπως τον ονομάζει, προκύπτει μετά από μεγάλες καταστροφές, πχ το τσουνάμι, ο τυφώνας Κατρίνα, οι πυρκαγιές του καλοκαιριού στην Ελλάδα, όταν οι κυβερνήσεις, στη νεοφιλελεύθερη στροφή που έχουν, παραδίνουν τη διαχείριση της μετά εποχής και των φυσικών πόρων που υπέστησαν τις καταστροφές σε μεγάλες εταιρείες. Οι πολίτες είναι σε κατάσταση σόκ, μετά τις καταστροφές, δηλαδή σύγχυσης, πανικού και αβεβαιότητας, με αδυναμία προσοχής στην ευρύτερη εικόνα των πραγμάτων, οπότε δεν μπορούν να κατανοήσουν, ή/και να αντιδράσουν. Επιπλέον, η κατάσταση αυτή σοκ γενικεύεται και εξαπλώνεται στο χρόνο με τα απανωτά χτυπήματα, πχ Ιρακ, τσουνάμι, Κατρίνα, πυρκαγιές, κλπ, που με τη διάδοση των ΜΜΕ στο παγκόσμιο σκηνικό καθίστανται πολύ περισσότερο προφανή ερεθίσματα. Η κοινωνία τίθεται σε μια μόνιμη κατάσταση "εκτάκτου ανάγκης" που γράφει και ο Agamben, και οι δημόσιοι πόροι ιδιωτικοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι βιώνουν μια διαδεδομένη αίσθηση υπαρξιακής επισφάλειας και αβεβαιότητας (J. Butler) , μην ξέροντας ποιά άλλη καταστροφή μπορεί να τους/τις βρει. Ο σκηνοθέτης Alfonso Cuaron, δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους για τη διαφήμιση του βιβλίου, που μπορείτε να δειτε στο yοutube ή εδώ: YouTube - The Shock Doctrine by Alfonso Cuarón and Naomi Klein

Ας μη μείνουμε στην απελπισία

Νέα περιβαλλοντική πολιτική τώρα!

Να αλλάξει το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης!

Να επαγρυπνούμε στα σχέδια "ανάπτυξης" που καταστρέφουν τους πιο πολύτιμους πόρους του τόπου.

Όχι στο ιδεολόγημα της ανάπτυξης. Ζωή με αξιοπρέπεια και σε ισορροπία με το οικοσύστημα

από το http://criticalpsygreece.blogspot.com/

Εκλογες...

Έχω μόνο μια ερώτηση:

Αν υπήρχε το κόμμα,

που δε θα άφηνε τα δάση να καταστραφούν
που θα γκρέμιζε τα αυθαίρετα
που θα ενίσχυε τα μέσα μαζικής μεταφοράς και δε θα άφηνε να έχουμε
ο καθένας από ένα αμάξι
από δύο κινητά
από τρεις τηλεοράσεις
από τέσσερα air - condition
που θα γκρέμιζε πολυκατοικίες για να κάνει πάρκα
που θα σταματούσε τη διαφθορά και τα ρουσφέτια στο δημόσιο
και στο πανεπιστήμιο
και σε άλλους κοινωνικούς χώρους
που θα ρίσκαρε σύγκρουση με την υπερδύναμη
και θα αντάλλασσε τη παχύσαρκη ευδαιμονία με μια ιδέα
για μια ζωή όχι γονατιστή και κανιβαλλική
αλλά με αξιοπρέπεια
και αλληλεγγύη

ρωτώ λοιπόν

αν υπήρχε τέτοιο κόμμα

θα το ψηφίζαμε;

γιατί αμφιβάλω;

καλό χειμώνα...

Φταιει ο κακος μας ο καιρός

Καυσωνας και φωτιες στα βαλκανια
χιόνια στις αλπεις
πλημμύρες στο λονδίνο
αλλά εγώ,
θα παρω παλι το αμάξι μου
θα ανοιξω το air condition να δροσιστώ
στο καινουριο σπιτι μου
"διπλα" στο δασος, στη χαλκιδικη
θα χαζεύω το κράτος δίπλα μου να σβήνει τις φωτιές
για να σωζει καζίνα
και να δίνει μετα τα δάση στην εκκλησία, για να τα κανει ξενοδοχεια, με τη βοηθεια του θεου
όλα αυτά είναι σημάδια μιας κοινωνίας που πεφτει
και πεφτει και πεφτει....
αλλά θα το καταλάβει μόνο όταν τσακισει τα κοκκαλα της στο χώμα
καλο καλοκαιρι...

Βλακ Αουτ

Η ώρα είναι τρεις το βράδυ... ένα δροσερό αεράκι μόλις άρχισε να δροσίζει τη πόλη, μετά από μια μέρα εξουθενωτικού καύσωνα. Η πόλη κοιμάται ήσυχη, χωρίς τύψεις, κάτω από το νανούρισμα των air - conditioners...

Ξαφνικά, αυτό που δεν θα μπορούσε ποτέ, στα μυαλά όλων μας, να συμβεί, έγινε πραγματικότητα. Δε ξέρω ποια ήταν η αφορμή. Ίσως κάποιο καλώδιο να παρέδωσε το πνεύμα του, αρνούμενο να εξυπηρετεί πια τους ανθρώπους, ίσως κάποιος διακόπτης. Αλλά ο λόγος μου είναι ξεκάθαρος. Το ρεύμα έπεσε! Black Out! Όλα όσα μας υποσχέθηκε η κυβέρνηση κατέρρευσαν μαζί με το δίκτυο ηλεκτρισμού.

Οι συναγερμοί ούρλιαζαν από το πανικό. Σκοτάδι παντού. Σιγά σιγά, τα παντζούρια άνοιγαν, και άπορημένοι οι θεσσαλονικείς βγαίναν στα μπαλκόνια τους με φακούς. Αυτή η γειτονιά ποτέ άλλοτε δεν είχε συναντηθεί με πιο όμορφο τρόπο, πριν από αυτό το σχεδόν δροσερό ξημέρωμα. Κάποιοι κοιτιόνταν μεταξύ τους μέσα στο σκοτάδι. Κάποιοι προσπαθούσαν ακόμη να σίγάσουν τις σειρήνες που προστάτευαν ως τώρα την ιδιοκτησία τους. Για μια στιγμή, το καλοοργανωμένο χάος της μητρόπολης πνίγηκε σ'ένα γαλήνιο πηχτό σκοτάδι.

Ήταν υπέροχη η πόλη, μέσα σ' αυτές τις στιγμές της αμηχανίας της. Αυτή η στιγμιαία κατάρρευση του πολιτισμού των air - conditioners, των συναγερμών, των ψυγείων και των τεσσάρων τοίχων που μας κρατούν απομονωμένους σε ασφάλεια. Η στιγμιαία έκπληξη, το σταμάτημα της συνήθους ροής, που ακόμη και ετούτο το χάραμα συνεχιζόταν ακάθεκτη. Για μια στιγμή, ένα αεράκι σήκωσε τη φούστα, αποκαλύπτοντας τις αδύνατες γάμπες της πόλης.

Αλοίμονο όμως. Σε λιγότερο από μισή ώρα όλα μπήκαν σε τάξη. Το ρεύμα ξαναγύρισε. Οι δρόμοι φωτίστηκαν, οι συναγερμοί σίγασαν καθυσηχασμένοι, και τα air - conditioners συνέχισαν ιδρωμένα να δουλέυουν. Έτσι και οι θεσσαλονικείς, αφού κοιτάχθηκαν με ένα βλέμμα αινιγματικό, ίσως και να σήμαινε και "χάρηκα για τη γνωριμία", κατέβασαν τα παντζούρια, άνοιξαν τις τηλεοράσεις, και αποκοιμήθηκαν ξανά, μέσα στη δροσιά της νύχτας που τελείωνε, στην απρόθυμη αναμονή μιας καυτής μέρας που ερχόταν... γεμάτη νέα αναπάντεχα...

1 χρόνος μετά

Ενας χρόνος πέρασε. Ηταν τέτοιες μέρες οταν κρεμαγαμε τα πρωτα πανω, όταν βλέπαμε με έκπληξη τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μας να ρίχνουν ένα μεγαλοπρεπές "αϊ σιχτίρ" στην αντιπαθέστατη κατά τ' άλλα Υπουργό Παιδείας. Μια γλυκιά νοσταλγία διαπερνα τη ραχοκοκαλιά όσων το ζήσαμε... όχι πως θα το ξανακάναμε τώρα βέβαια... κουραστήκαμε βλέπετε. Βαρεθήκαμε λίγο... κάναμε την επανάστασή μας.




Ήταν ωραίες μέρες. Είχαμε στήσει τη σκηνή και τα όνειρά μας έξω απ' τη σχολή. Κοιμόμασταν στο πανεπιστήμιο, ξυπνάγαμε, συζητάγαμε, κάναμε έρωτα στο πανεπιιστήμιο. Ήμασταν εκεί με όλη τη ψυχή μας. Το κάναμε σπίτι μας. Πόσο ξένα μου φαίνονται τα δικαστήρια που δουλεύω μετά από αυτό...


Οι φοιτητές γύρισαν σπίτια τους. Η ΝΔ βγήκε ενισχυμένη από την όλη διαμάχη. Ούτε τα ομόλογα ούτε τίποτα δε της στερεί την εξουσία. Ποιος θα πιστέψει άλλωστε το ΠΑΣΟΚ μετά από τόσα χρόνια; Το γελοίο ψευτοϊδεολόγημα της μεταρρύθμισης επελαύνει. Ήρθαν αυτοί που συμβολίζουν τη σαπίλα των τελευταίων 30 χρόνων να μας μιλήσουν για αλλαγή... γιατί δε κόβουν το λαιμό τους; να μια καλή αρχή για αλλαγή...


Η μεταρρύθμιση συνεχίζεται λοιπόν, και ενόψει εκλογών αποκτά πανηγυρικά χαρακτηριστικά. Και η κοινωνία κοιτά αποχαυνωμένη, αδιάφορη. Γιατί κατά βάθος ξέρει. Δε πιστεύει σε τίποτα από όλα αυτά. Δε πιστεύει σε τίποτα γενικά. Περιμένει το σαβ/κο να πάει για μπάνιο, μέσα στο κλουβί της από λαμαρίνα. Αυτή η κοινωνία είναι που γύρισε τις πλάτες στους φοιτητές, που κοιτά αδιάφορα να δέρνουν τα παιδιά της, να κλέβουν τα ταμεία της, να της πίνουν το αίμα οι τράπεζες, το κράτος και τ'αφεντικά της. Και το ξέρει. Αλλά έχει αναισθητοποιηθεί τελείως. Έχει συνηθίσει και δε θέλει να βγει από τη συνήθεια. Γι' αυτό μισεί ό,τι της θυμίζει ότι συνήθισε. Η ευαισθησία του καθημερινού ανθρώπου συναντά το σύμβολό της στα χιλιάδες air-condition που δροσίζουν τα σπίτια, την ίδια στιγμή που ζεσταίνουν αφόρητα τη πόλη. Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι αυτό είναι αδιαφορία για τον άλλον. Είναι αυτοκτονική αυτή η συμπεριφορά. Είναι αδιαφορία για τα πάντα. Αδιαφορία να δούμε πιο βαθιά από τη δυσφορία που ενίοτε αισθανόμαστε... Και αλλαγή από μια κοινωνία που δε νοιάζεται να μη περιμένετε...