Για την οικονομία της αγοράς

αποσπάσματα από τη περίληψη μου του βιβλίου του Karl Polanyi "Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός", βιβλίο που γράφτηκε για την οικονομία της αγοράς μετά τη κατάρρευσή της και τον Β' ΠΠ, αλλά τόσο επίκαιρο...


Οικονομία της αγοράς είναι το σύστημα αυτό, όπου η αξία των προϊόντων αλλά και των στοιχείων της παραγωγής ρυθμίζεται από την αγορά. Πέρα από τα προϊόντα και τα αγαθά που συνήθως διακινούνται στην αγορά, και αυτή η ανθρώπινη εργασία, η γη αλλά και η αξία του νομίσματος καθίστανται εμπορεύσιμα στοιχεία, η τιμή των οποίων καθορίζεται από τους κανόνες της αγοράς, της ζήτησης και της προσφοράς σε έναν κόσμο ελεύθερα συναλλασσόμενων ατόμων. Το σύστημα αυτό είναι αυτορυθμιζόμενο, καθώς ορίζει μόνο του, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις, την αξία των στοιχείων του. Η εδραίωση ενός τέτοιου μηχανισμού βασίστηκε στην ακλόνητη πίστη ότι ο άνθρωπος δρα με βάση το ατομικό του συμφέρον και με ορθολογικό τρόπο, ελαχιστοποιώντας τον κόπο για την επίτευξη του μέγιστου δυνατού αποτελέσματος. Η «τάση» αυτή ακριβώς του ανθρώπου τον οδηγεί να συναλλάσσεται με τους συνανθρώπους του, σε ένα απέραντο δίκτυο συμφεροντολογικών μονάδων, η δράση των οποίων θα εξασφαλίσει αθροιστικά την μέγιστη ωφέλεια για όλους. Το άθροισμα λοιπόν των ατομικών συμφερόντων αυτού του Οικονομικού Ανθρώπου θα είχε ως αποτέλεσμα το καλό του συνόλου. Ο δε χώρος των συναλλαγών αυτών είναι φυσικά η αγορά. Οι άνθρωποι λοιπόν, σύμφωνα με την παραπάνω αφήγηση, έχουν τη φυσική κλίση να δημιουργούν αγορές και να συναλλάσσονται μεταξύ τους. Μία κοινωνία λοιπόν που θα άφηνε τους ανθρώπους ελεύθερους να λειτουργήσουν με βάση το ατομικό τους συμφέρον σε μία ελεύθερη και αυτορυθμιζόμενη αγορά, θα ήταν μία κοινωνία ευημερούσα και ειρηνική.

Η πεποίθηση αυτή, την οποία ενστερνίζονταν οι φιλελεύθεροι κλασσικοί οικονομολόγοι, θεμελίωσε μία νέα πίστη για τη φύση του ανθρώπου, επάνω σε απόλυτα υλιστικά κριτήρια. Η πίστη αυτή όμως παραγνώριζε την ανθρώπινη φύση, και της έδινε, με μία επιλεκτική ερμηνεία της ιστορίας που χαρακτήριζε αναδρομικά πλήθος κοινωνικών συμπεριφορών ως αγοραίες, τα χαρακτηριστικά που η ίδια επέλεξε να της δώσει. Στη πραγματικότητα, τα κίνητρα του ανθρώπου δεν είναι ποτέ οικονομικά, ή μόνο οικονομικά. Ο άνθρωπος προσπαθεί σε κάθε κοινωνία που ζει να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή κοινωνική θέση, να απολαύσει της μεγαλύτερης αναγνώρισης από τους γύρω του. Και η δράση του δεν κινούνταν ποτέ μόνο από το κέρδος, αλλά και από σειρά άλλων επιθυμιών. Πριν την εποχή μας, η οικονομία δεν ελέγχονταν από τις αγορές, αλλά μάλλον υποτάσσονταν στις κοινωνικές σχέσεις. Το οικονομικό σύστημα αποτελούσε μία μόνο λειτουργία της κοινωνικής οργάνωσης. Ακόμη και η κατοχή υλικών αγαθών ήταν εργαλείο για κοινωνικές σκοπιμότητες, και δεν αποτελούσε αξία καθ’ αυτή. Η παραγωγή γινόταν με σκοπό την κάλυψη των αναγκών και όχι την επιδίωξη κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συσσώρευση, όταν δεν λάμβανε χώρα για καθαρούς λόγους συντήρησης, γινόταν για κοινωνικούς λόγους, καθώς η κατοχή αγαθών έδινε και ανώτερη κοινωνική θέση στον κάτοχο, ο οποίος όμως δεν συσσώρευε τα αγαθά αυτά, αλλά τα δώριζε ή ακόμη τα κατέστρεφε, σε μία διαδικασία επίδειξης της δύναμής του. Οι κοινωνίες πριν τη δική μας δεν ήταν κοινωνίες του κέρδους και της συσσώρευσης, αλλά κοινωνίες της συντήρησης, όπου όλοι κατανάλωναν όσα είχαν. Κεντρικοί θεσμοί σε τέτοιες κοινωνίες ήταν διάφορα συστήματα αναδιανομής, που εξυπηρετούσαν στο μοίρασμα των αγαθών, συνήθως μεταξύ της οικογένειας ή και σε επίπεδο φυλής, και συστήματα αμοιβαιότητας, για την ανταλλαγή των αγαθών μεταξύ φυλών, οικογενειών ή ατόμων. Τα συστήματα αυτά εφαρμόζονται χωρίς ιδιαίτερη γραφειοκρατία με βάση τους θεσμούς της συμμετρίας, όπου κάθε κοινότητα και άτομο έχουν τους ομολόγους τους στην ανταλλαγή, και της κεντρικότητας, σύμφωνα με την οποία τα αγαθά παραδίδονταν στον αρχηγό και στη συνέχεια διανέμονταν στη φυλή.

Η οικονομία της αγοράς αποτελεί ένα σύστημα που ελέγχεται αποκλειστικά από τις αγορές. Η ζήτηση, η προσφορά, εξαρτώνται από τις τιμές της αγοράς. « Η αυτορύθμιση συνεπάγεται ότι ολόκληρη η παραγωγή προσφέρεται προς πώληση στην αγορά ως εμπόρευμα, και ότι όλα τα εισοδήματα πηγάζουν από τέτοιες πωλήσεις. Συνεπώς υπάρχουν αγορές για όλα τα στοιχεία της βιομηχανίας». Αυτό που πριν αποτελούσε την εργασία, τη γη και το χρήμα, εμπορευματοποιείται και πωλείται στην αγορά, λαμβάνοντας ως αντιπαροχή το μισθό, τη πρόσοδο, και τους τόκους αντίστοιχα. Η γη όμως, η εργασία και το χρήμα μόνο πλασματικά καθίστανται εμπορεύματα. Στη πραγματικότητα η εργασία είναι η ίδια η ανθρώπινη ζωή και η γη μέρος της φύσης,. Η μεταχείριση τους ως εμπορεύματα δε μπορεί παρά να έχει καταστροφικές συνέπειες για τη ζωή των ανθρώπων και το περιβάλλον. Η διακύμανση δε της τιμής του χρήματος σύμφωνα με τις απαιτήσεις της αγοράς θα απέβαινε καταστροφική όχι μόνο για τους απλούς ανθρώπους, αλλά και για τις επιχειρήσεις, που δε θα μπορούσαν να αντέξουν τις απότομες αλλαγές. Για να λειτουργήσει όμως η αυτορυθμιζόμενη αγορά, πρέπει κανένα μέτρο να μην εμποδίσει το μετασχηματισμό αυτό.

Αν και οι φιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι το σύστημα κατέρρευσε επειδή νοθεύτηκε, πράγμα που έγινε λόγω έλλειψης υπομονής και διορατικότητας, και μέσω αντιφιλελεύθερων συνομωσιών και ιδεολογιών, ο Polanyi υποστηρίζει ότι «η στροφή προς τον εθνικό και κοινωνικό προστατευτισμό προήλθε αυθόρμητα από την ανάδειξη των αδυναμιών και των κινδύνων που ήταν εγγενείς στο σύστημα της αυτορυθμιζόμενης αγοράς. Βεβαίως στη συνέχεια τα υπάρχοντα συμφέροντα συγκρούστηκαν ή συνάψανε συμμαχίες. Η τάση όμως αυτοπροστασίας της κοινωνίας από τη λαίλαπα της ελεύθερης αγοράς ήταν αυθόρμητη και εκφράστηκε από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα. Από το 1870 και μετά, χωρίς καν να προκύψει αλλαγή στις αντιλήψεις των κυριάρχων, από ποικίλες και όχι απαραίτητα αντιφιλελεύθερες πολιτικές συνιστώσες, λήφθηκαν ένα σωρό αντιφιλελεύθερα, «κολεκτιβιστικά» μέτρα, αποζημιώσεις, κοινωφελείς υπηρεσίες, επιδόματα κλπ. Όλα αυτά προέκυψαν ως πραγματιστική αντανακλαστική αντίδραση σε ένα ανεπαρκές σύστημα.

Ο πολιτισμός του 19ου αιώνα καταστράφηκε μαζί με την αγορά. Χρειάστηκαν βέβαια δύο μεγάλοι πόλεμοι για να ολοκληρωθεί ο μετασχηματισμός, αλλά στο τέλος δεν είχε μείνει τίποτα από το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ένας νέος κόσμος γεννιόταν. Βασικά χαρακτηριστικά του 19ου αιώνα ήταν μία άναρχη εθνική κυριαρχία. Εθνική γιατί τα κράτη καθόριζαν τη κοινωνική και νομισματική πολιτική στο εσωτερικό τους. Και άναρχη γιατί στην φιλελεύθερη αφήγηση τα κράτη δεν αποτελούσαν δρώντα υποκείμενα. Υπήρχε μόνο μια παγκόσμια αγορά και τα άτομα. Την ίδια στιγμή η λογική αυτή, καθώς και η ανάγκη διατήρησης του κανόνα του χρυσού οδηγούσε σε παρέμβαση στις υποθέσεις τρίτων χωρών. Με το τέλος της οικονομίας της αγοράς, έγινε ένα πέρασμα σε ένα σύστημα αυτόνομης εθνικής ανάπτυξης, ενώ την ίδια στιγμή οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα οικονομικής συνεργασίας. Κάθε χώρα θα μπορεί να ρυθμίσει την αγορά της, μέσω της πολιτικής, και με αυτούς τους όρους να συνεργαστεί και με άλλες χώρες. Η οικονομία χάνει την αυτονομία της και υποτάσσεται ξανά στη κοινωνία και την πολιτική. Γίνονται έτσι απαραίτητες όλες εκείνες οι παρεμβάσεις που θα προστατεύσουν τα μέλη της κοινωνίας και θα τους παράσχουν την απαραίτητη αλλά και εφικτή για τη βιομηχανική εποχή ευημερία και πρόοδο.Αυτές οι παρεμβάσεις πρέπει όμως να μη στερούν την ελευθερία από κανέναν. Τα ατομικά δικαιώματα πρέπει να γίνουν σεβαστά. Αντίθετα, η κρατική παρέμβαση έχει στόχο να περιορίσει την ελευθερία των προνομιούχων μόνο όσο απαιτείται για να απολαύσει το σύνολο της κοινωνίας την ίδια ελευθερία. Η ουτοπία μίας κοινωνίας χωρίς εξουσία και πολιτική παρέμβαση καταλήγει είτε στην αποτυχημένη και ασυνεπή με την πίστη της αυτή φιλελεύθερη αντίληψη, είτε στην απόλυτη άρνησή της, το φασισμό. Το ιδανικό βρίσκεται στη μέση, στο σοσιαλισμό, κατά τον συγγραφέα. Ο τελευταίος είναι σε θέση να διανείμει τα αγαθά και να επιτρέψει την ελευθερία με δημοκρατικούς όρους, χωρίς κατάφωρη παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων κανενός. Αλλά οφείλουμε να αποδεχτούμε την πρωταρχικότητα της πολιτικής για το σκοπό αυτό.

Ένα τραγούδι για τη πόλη

As a sleeper in metropolis
You are insignificance
Dreams become entangled in the system

Environment moves over the sleeper
Conditioned air
Conditions sedated breathing
The sensation of viscose sheets on naked flesh
Soft and warm
But lonesome in the blackened ocean of night

Confined in the helpless safety of desires and dreams
We fight our insignificance
The harder we fight
The higher the wall

Outside the cancerous city spreads
Like an illness
It's symptoms
In cars that cruise to inevitable destinations
Tailed by the silent spotlights
Of society created paranoia

No alternative could grow
Where love cannot take root
No shadows will replace
The warmth of your contact

Love is dead in metropolis
All contact through glove or partition
What a waste
The City -
A wasting disease

Ρασπούτιν

Ο κύριος της εικόνας κατάφερε, πολλά χρόνια πριν, χρησιμοποιώντας το μυαλό του, την αμάθεια των συγχρόνων του, λίγα γιατροσόφια και την ιδιότητά του ως μοναχός, να αποκτήσει τεράστια εξουσία στη ρώσικη αυλή. Αφού κατάφερε να βελτιώσει την υγεία του γιου του τσάρου Νικόλαου, Αλέξιου, έκανε την τσαρική οικογένια να πιστέψει ότι η ζωή του παιδιού τους εξαρτούνταν από αυτόν. Χρησιμοποίησε την τεράστια εξουσία του με πολύ κυνικό τρόπο. Μέχρι το 1911 η συμπεριφορά του είχε πάρει διαστάσεις σκανδάλου και οι ερωτικές ιστορίες για τον ακόλαστο αυτό «καλόγερο» ήταν στα χείλη όλων.

Θεωρείται ότι συνέβαλε στη δυσφήμιση της τσαρικής κυβέρνησης, οδηγώνας το 1917 στη πτώση της δυναστίας των Ρομανοφ. Σύγχρονες απόψεις τον βλέπουν ως άγιο, μυστικιστή, θεραπευτή, οραματιστή και προφήτη, ενώ από την άλλη σαν υποκριτικό τσαρλατάνο.

Το τέλος της κυριαρχίας του έφτασε αφού τα σκάνδαλα δεν είχαν τελείωμό. Δολοφονήθηκε από συγγενικά πρόσωπα του Τσάρου...

...Τώρα εμένα τί μουρθε και γράφω για τον Ρασπούτιν;

SALONICOPOLY

www.salonicopoly.gr
www.piratesalonica.gr

The True Role of Immigrants - Evo Morales

Up to the end of the Second World War, Europe was a continent of emigrants. Thousands of Europeans left for the Americas to colonize, escape from hunger, financial crisis, war, totalitarian governments and the persecution of ethnic minorities.

Today, I am following with concern the process of the “return directive”. The text, agreed on 5 June by the Interior Ministers of 27 countries of the European Union, has to be voted on in the European Parliament on June 18th. I feel that it drastically worsens the conditions of detention and deportation for undocumented immigrants, regardless of how long they have spent in a EU country, their work situation, their family ties, how much they want to and have been able to integrate.

Europeans arrived in Latin and North America en masse, no visas or conditions were imposed on them by the authorities. They were always welcomed, and continue to be. At that time, our American countries absorbed Europe’s economic poverty and political crisis. They came to our continent to exploit its natural wealth and transfer it to Europe – to the great cost of America’s Native populations. As is the case of our Cerro Rico de Potosi and its fabulous silver mines which provided money for the European continent from the 16th to the 19th centuries. The people, the wealth and the rights of Europeans immigrants were always respected.

Today, as a result of its positive image as a place of prosperity and public freedoms, the European Union is the main destination of immigrants around the world. The great majority of immigrants go to the EU to contribute to this prosperity, not to take advantage of it. They are employed in public works, construction, hospital, domestic and caring services which Europeans cannot or will not do. They contribute to the demographic dynamics of the European continent, maintaining the relationship between those who are active and inactive in such a way as to enable its generous social security systems, and the dynamics of internal markets and social cohesion. Immigrants offer a solution to the EU’s demographic and financial problems.

Our emigrants are for us the development help that Europeans do not give us – since few countries really achieve their minimum aim of 0.7% of GDP in development aid. In 2006, Latin America received US$68,000million in remittance [monies sent back], more than the total foreign investment in our countries. Worldwide remittances reached US$300,000 million, more than the US$104,000 million granted for development aid. My own country, Bolivia, received more than 10% of GDP in remittances (US$1,100 million) or a third of our annual natural gas exports.

So, immigration waves benefit both the Europeans and marginally also the Third World, given that we lose our qualified labour force in which our countries, despite being poor, have invested human and financial resources.

Unfortunately, the “return directive” project greatly complicates this reality. While we understand that each State or group of States has the sovereign right to define its own immigration policies, we cannot accept that our Latin American compatriots, brothers and sisters, should be denied their human rights. The “return directive” foresees the possibility of imprisoning undocumented immigrants for up to 18 months before they are expelled – or “distanced” according to the directive’s terminology. 18 months! Without trial or justice! As it stands today the text of the directive clearly violates articles 2, 3, 5, 6, 7, 8 and 9 of the 1948 Universal Declaration of Human Rights. In particular, Article 13 of the Declaration which states:
“1. All persons have the right to move freely and to choose their residence in the territory of a State.
2. All persons have the right to leave any country, including their own, and to return to their country.”

And, worst of all, there is the possibility that mothers and minors will be imprisoned in detention centres where we know that depression, hunger strikes and suicide are going on, without their family and school situation being taken into account. How can we accept without reacting that our undocumented Latin American compatriots, brothers and sisters should be put in camps, when the great majority have spend years working and integrating? On what side is today’s duty of humanitarian intervention? Where are “freedom of movement” and the protection against arbitrary imprisonment?

At the same time, the European Union is trying to convince the Andean Community of Nations (Bolivia, Colombia, Ecuador and Peru) to sign an “Association Agreement” which includes a Free Trade Agreement similar in nature and content to that imposed by the United States. We are under intense pressure from the European Commission to accept conditions of great liberalization for our trade, financial services, intellectual property and public services. In addition, under the guise of legal protection we are being pressured for having nationalized our water, gas and telecommunications on International Workers’ Day. I ask, where is “legal protection” for our women, adolescents, children and workers who look for better horizons in Europe?

To promote the free circulation of goods and finance while our brothers and sisters who try to circulate freely face imprisonment without trial, would be a denial of fundamental freedoms and democratic rights. If the “return directive” is passed, it would not be ethically possible for us to deepen our negotiations with the European Union, and according to the diplomatic principle of reciprocity, we reserve the right to introduce the same visa restrictions for European Citizens that have been imposed on Bolivians since the 1st of April 2007. We have not exercised that right up to now precisely because we were hoping for a good sign from the European Union.

The world, its continents, oceans and poles are going through great global difficulties: global warming, pollution, the slow disappearance of energy resources and biodiversity, while in every country hunger and poverty increase, weakening our societies. To make immigrants, whether they have documents or not, scapegoats of these global problems is not the solution. It doesn’t correspond to any reality. The social cohesion problems that Europe is suffering from are not the fault of immigrants but rather the result of the development model imposed by the North, which destroys the planet and dismembers human societies.

In the name of the people of Bolivia, of all my brothers and sisters of this continent and other regions of the world, like Maghreb and the countries of Africa, I appeal to the consciousness of the European leaders and parliamentarians, of the people, citizens and activists of Europe, not to approve the text of the “return directive”. The text that’s before us today is a directive of shame.

I call also on the European Union to work out over the next months an immigration policy which respects human rights; which allows us to maintain this dynamics that is beneficial to both continents; and to repair once and for all the huge historic debt, both economic and ecological, which European countries owe to a large part of the Third World, and in so doing close the open veins of Latin America. They must not fail today in their “policies of integration” as they have failed with their so called “civilizing mission” during colonial times.

Fraternal greetings from Bolivia to all of you, authorities, Euro parliamentarians, brothers and sisters. And our solidarity, particularly to all the “clandestine people”.


Evo Morales Ayma
President of the Republic of Bolivia

Η Ευρώπη των δικαιωμάτων και του πολιτισμού

Η ντιρεκτίβα του αίσχους εγκαθιδρύει την Ευρώπη των στρατόπεδων συγκέντρωσης

Tη Δευτέρα 16 Ιούνη θα υποβληθεί προς ψήφιση στο ευρωκοινοβούλιο η «ντιρεκτίβα περί επιστροφής προσώπων». Το περιεχόμενο της οδηγίας, όπως τελικά διαμορφώθηκε από εκπροσώπους των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στις 22 Μάη, είναι ακόμα χειρότερο από το κείμενο που είχε αρχικά εμφανισθεί το Σεπτέμβρη του 2007. Η ντιρεκτίβα, μεταξύ άλλων, προβλέπει:

* τη δυνατότητα 18μηνης κράτησης μεταναστών που «παραβιάζουν τα σύνορα της Ευρώπης»
* τη δυνατότητα φυλάκισης και απέλασης μεταναστών χωρίς χαρτιά που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες (έγκυες, ηλικιωμένοι, θύματα βασανιστηρίων, ασυνόδευτοι ανήλικοι)
* τη δυνατότητα απέλασης σε τρίτη χώρα, ακόμα και ασυνόδευτων ανήλικων (ένα παιδί-πρόσφυγας από το Αφγανιστάν θα μπορεί να απελαύνεται στην Τουρκία ή τη Λιβύη...)
* 5ετή απαγόρευση επανεισόδου σε όσους/ες απελαύνονται

Η ντιρεκτίβα εγκαθιδρύει την Ευρώπη των στρατόπεδων συγκέντρωσης

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΤΙΡΕΚΤΙΒΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Πέμπτη 12 Ιούνη, άγαλμα Βενιζέλου, 7.00 μμ (Θεσσαλονίκη)

Η επόμενη βδομάδα και ιδίως η 14η Ιούνη έχουν χαρακτηριστεί πανευρωπαϊκές ημέρες δράσης ενάντια στη ντιρεκτίβα του αίσχους. Διαδηλώσεις έχουν ήδη ανακοινωθεί στο Παρίσι και την Ισπανία [1], [2].

Tο Σάββατο 7 Ιούνη δημοσιοποιήθηκε στην Ισπανία ένα κείμενο το οποίο απαιτεί την απόσυρση της ντιρεκτίβας του αίσχους, κάνοντας λόγο για φασιστική διάταξη, η οποία μακροπρόθεσμα θα στραφεί ενάντια και στους ευρωπαίους. ''Εμείς οι μετανάστες είμαστε τα πειραματόζωα για κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές οι οποίες τελικά θα στραφούν ενάντια στο σύνολο του πληθυσμού'', αναφέρεται χαρακτηριστικά. Είναι απίστευτο το εύρος των οργανώσεων που υπογράφουν το κείμενο: από οργανώσεις αλληλεγγύης σε λατινοαμερικάνικα κινήματα μέχρι χριστιανικές ενώσεις, από αναρχοσυνδικαλιστές μέχρι το κομμουνιστικό κόμμα, από πασιφιστές μέχρι την αντιφά. Και φυσικά δεκάδες οργανώσεις μεταναστών >>

Tο Δίκτυο NoBorder καλεί σε πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις το Σάββατο 14 Ιούνη.

www.clandestina.org σε http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=876496

Η αυτονομία είναι μεταδοτική!

Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ν. ΑΜΕΡΙΚΗ. Απ' το «μισοφέγγαρο» της Βολιβίας στο κίνημα των πλούσιων, που αμφισβητεί, πλέον, τα καθεστώτα των Τσάβες και Κορέα

«Μη γελιέστε. Αυτό που συμβαίνει στη Βολιβία δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Εχει την υποστήριξη ξένων χωρών και των εγχώριων αυτονομιστικών ελίτ, που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή». Με αυτά τα λόγια, ο αριστερός πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, τοποθετούσε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο το αίτημα των ανατολικών περιοχών της Βολιβίας να αυτονομηθούν από την κεντρική κυβέρνηση.

Την περασμένη Κυριακή, άλλα δύο κρατίδια, το Μπένι και το Πάντο, που μαζί με τη Σάντα Κρους και την Ταρίχα σχηματίζουν το λεγόμενο «μισοφέγγαρο» (λόγω του σχήματος που παίρνουν πάνω στον χάρτη), το πλουσιότερο κομμάτι της Βολιβίας, προχώρησαν μονομερώς σε δημοψήφισμα ως προς το ζήτημα της αυτονομίας. Κι εκεί, όπως στη Σάντα Κρους, το «ναι» υπερίσχυσε.

*Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι επιχειρούν ένα νέο Κόσοβο στη Ν. Αμερική και ότι η Βολιβία του Εβο Μοράλες χρησιμοποιείται ως πειραματικό εργαστήρι, με στόχο την εξαγωγή του «αυτονομιστικού» ζητήματος και προς άλλες «εχθρικές» κυβερνήσεις: τη δική του και την κυβέρνηση του Εκουαδόρ.

Κοινός παρονομαστής και στις τρεις περιπτώσεις είναι ο ακόλουθος: Οι πλουσιότερες περιοχές των τριών χωρών -στις οποίες υπερισχύουν οι δεξιές αντιπολιτευτικές δυνάμεις- θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους διοικητικό σύστημα και να διαχειρίζονται τα πλούτη τους όπως αυτές νομίζουν.

*Το «μισοφέγγαρο» της Βενεζουέλας ονομάζεται Σούλια, έχει πρωτεύουσα το Μαρακαΐμπο και είναι το πλουσιότερο κρατίδιο με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου. Ο κυβερνήτης του, Μανουέλ Ροσάλες, ήταν αντίπαλος του Ούγο Τσάβες στις προεδρικές εκλογές και είχε στηρίξει το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Τσάβες το 2002.

Το πιστεύω των αυτονομιστών: «Οταν η Βενεζουέλα πηγαίνει αριστερά, η Σούλια πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο της ελεύθερης οικονομίας. Θέλουμε μια χώρα με δύο συστήματα, όπως η Κίνα και το Χονγκ Κονγκ».

*Ανάλογα αιτήματα έχουν και οι «αυτονομιστές» του Γουάγιας στο Εκουαδόρ, του πλουσιότερου κρατιδίου της χώρας. Υποκινητής του εγχειρήματος είναι ο Χάιμε Νέμποτ, ο δεξιός δήμαρχος της πρωτεύουσας και δύο φορές υποψήφιος πρόεδρος της χώρας, απέναντι στον Ραφαέλ Κορέα.

Και στις τρεις χώρες, οι αυτονομιστές έχουν συνάψει στενές σχέσεις με την Ουάσιγκτον, από την οποία φέρονται να λαμβάνουν γενναία χρηματοδότηση.


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 08/06/2008