Η «αυτονομία» του πανεπιστημίου και η οικονομία της αγοράς

Το σημερινό πανεπιστήμιο αποτελεί το πεδίο μάχης αντιφατικών πολιτικών και σκοπιμοτήτων. Πέρα από την ίδια του τη φύση ως θεσμού μετάδοσης επιστημονικής κριτικής και συνολικής ή και εξειδικευμένης γνώσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει καταστεί ως και σήμερα εργαλείο τόσο εξυπηρέτησης της κοινωνικής πολιτικής από τη μια, με την ανάγκη μείωσης της ανεργίας των νέων και της ικανοποίησης της ελπίδας κάθε νοικοκυριού για κοινωνική κινητικότητα, όσο και της εξυπηρέτησης των στόχων της εθνικής και περιφερειακής οικονομίας.

Στη σύγχρονη συγκυρία, όπου το ευρωπαϊκό πρόταγμα μιλάει για έναν ενοποιημένο κινητικό ανταγωνιστικό χώρο εκπαίδευσης που θα συμβάλει στην ανάπτυξη του λεγόμενου «συγκριτικού πλεοντεκτήματος» της ΕΕ, της έρευνας δηλαδή και της καινοτομίας, ο βασικός στόχος των ελίτ έχει καταστεί η στενή σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την οικονομία της αγοράς. Πιο συγκεκριμένα, το αντικείμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, το αντικείμενο και οι καρποί της έρευνας, καλούνται να διαμορφωθούν με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και συνήθως του πιο βαρέως πυροβολικού της. Έτσι η οικονομία της αγοράς προσπαθεί μέσω των μηχανισμών της να κατευθύνει και να ελέγξει το «αυτόνομο» πανεπιστήμιο, πολλές φορές με τόσο κοντόφθαλμο τρόπο, που αν το σχέδιο της για πριμοδότηση των αντικειμένων με προοπτική κέρδους ήταν απόλυτα επιτυχές, θα οδηγούσε στην δημιουργία ηλιθίων ημιμαθών υπερκαταρτισμένων και υπερεξειδικευμένων επιστημόνων, χωρίς ίχνος ηθικής και κριτικής σκέψης και τελείως αναλώσιμους, καθώς το αντικείμενο της κατάρτισής τους θα παλαιωνόταν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έχει αναπτυχθεί εντός του ανταγωνιστικού στη μεταρρύθμιση της αγοράς χώρου, μία κυρίαρχη μάλλον μερίδα η οποία αναφέρεται στην υπεράσπιση της αυτονομίας του πανεπιστημίου, από κάθε είδους έλεγχο και εξαρτήσεις, στη διεκδίκηση της απόλυτης ελευθερίας της μετάδοσης και παραγωγής γνώσης, της έρευνας, της σκέψης κλπ. Αυτή η ρητορική, όχι συμπτωματικά, αναπαράγεται εντός των πανεπιστημιακών, φοιτητικών και καθηγητικών κύκλων και αποτελεί σε ένα βαθμό την αιχμή ενός κινήματος, που προσπαθεί απελπισμένα να υπερασπιστεί τον όποιο δημόσιο χαρακτήρα έχει απομείνει στην ανώτατη εκπαίδευση και να μπλοκάρει την καταιγιστική επέλαση του εμπορεύματος.

Είναι αλήθεια ότι η αυτονόμηση ενός θεσμού μετάδοσης και παραγωγής γνώσης είναι καταρχήν απαραίτητο στοιχείο ώστε η γνώση αυτή να είναι ελεύθερη από επηρεασμούς, η διαδικασία της μετάδοσης και παραγωγής της να καθορίζεται από τους ίδιους τους φορείς της, του επιτρέπει την σύγκρουση ακόμη και με την ίδια την αρχή που το δημιουργεί. Άρα όταν μιλάμε για γνώση, δε μπορεί αυτή παρά να ζει στον οίκο της ελευθερίας. Αυτή όμως η καταρχήν παραδοχή δεν είναι τόσο αυτονόητη, ούτε και τόσο απλή, όπως επίσης δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το πανεπιστήμιο είναι και οφείλει να είναι αποκομμένο από την κοινωνία, τους θεσμούς, τις ανάγκες και τους στόχους της. Γιατί αυτό εκτός από λάθος και μη ανταποκρινόμενο στη πραγματικότητα, μπορεί να είναι και επικίνδυνο.

Ό,τι και να θέλει να πιστεύει κανείς το πανεπιστήμιο αυτονόητα συνδέεται με τη κοινωνία. Αποτελεί θεσμό της, επηρεάζεται από όσα συμβαίνουν σε αυτήν, επηρεάζεται από τις αξίες, την οικονομική κατάσταση, τη πολιτισμική και ταξική σύνθεση μιας κοινωνίας, από την αγορά μιας κοινωνίας.. Δεν μπορεί να είναι απόλυτα αυτόνομο όσο και να το ήθελε. Οπότε η συζήτηση πρέπει να γίνει γύρω από τον τρόπο της αναπόδραστης αυτής σύνδεσης.

Την ίδια στιγμή βέβαια που το πανεπιστήμιο είναι δεμένο με τη κοινωνία, ως ξεχωριστή κοινότητα, προστατευμένη από τη ζούγκλα του γύρω κόσμου μέσα από τα περιθώρια αυτονομίας και συλλογικής ζωής, αποτελούμενο στη πλειοψηφία του από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, παρουσιάζει μία τάση να αυτονομείται στη κρίση των συμφερόντων του σε σχέση με ευρύτερα ή στενότερα κοινωνικά συμφέροντα. Το πανεπιστήμιο έχει τους δικούς του στόχους, το δικό του ευτυχισμένο νησί, τις δικές του κρίσεις, και τα δικά του προνόμια, τα οποία και θα υπερασπιστεί ενίοτε ακόμη και αν αυτά δε λαμβάνουν υπόψη, ή ακόμη και αντιστρατεύονται ένα ευρύτερο καλό. Είναι λογικό οι κυβερνήσεις που θέλουν να χτυπήσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο και να το υποτάξουν στον εκβιασμό της αγοράς να το παρουσιάζουν σαν έναν χώρο ασυδοσίας και προνομίου.

Αν δούμε τώρα με ειλικρίνεια τη πραγματικότητα μπορούμε να συνάγουμε ορισμένα συμπεράσματα. Το πανεπιστήμιο λειτουργεί κάτω από ένα καθεστώς σχετικής ελευθερίας, η οποία και βάλλεται είτε από τις πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων είτε από την επέλαση της αγοράς, είτε και από τα δύο σε ένα. Στη παρούσα βέβαια η κυρίαρχη τάση είναι η δεύτερη. Το πανεπιστήμιο συκοφαντείται και υποβαθμίζεται οικονομικά και θεσμικά, ώστε εκβιαστικά να οδηγηθεί να υιοθετήσει τους κανόνες λειτουργίας της αγοράς. Η ίδια πολιτική βέβαια εφαρμόζεται και μέσω της θεσμικής μεταρρύθμισης της ανώτατης εκπαίδευσης. Πάντως η αγορά δεν εισβάλει στα πανεπιστήμια κύρια μέσω της πολιτικής οδού, αλλά μέσω της οικονομικής ισχύος. Έχει τα χρήματα και αποτελεί μία δελεαστική προσφορά σε κάθε παρηκμασμένο μίσθαρνο διανοούμενο και επιστήμονα., όσο και σε ένα παρηκμασμένο και υποχρηματοδοτημένο πανεπιστήμιο. Βρίσκεται εκεί, και δουλεύει υπόγεια πριν από οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Τρέφεται από την υποβάθμιση και την αξιακή παρακμή.

Απέναντι στην επέλαση λοιπόν της αγοράς δεν αρκεί ένας λόγος περί αυτονομίας. Δεν αρκεί ούτε ο λόγος περί αυτονομίας που μιλάει για γενναία κρατική χρηματοδότηση και αυξημένη ανεξαρτησία του πανεπιστημίου. Γιατί και τότε το κράτος αποτελεί τον αποκλειστικό φορέα χρηματοδότησης και ελέγχου, ό,τι και αν θέλουμε να λέμε. Τότε δημιουργείται μία γραφειοκρατία διαχείρισης της κεντρικής χρηματοδότησης, και γύρω από αυτήν το σκοτεινό φάσμα της διαπλοκής και της διαφθοράς, τα οποία, καθώς η πηγή είναι συγκεντρωμένη, είναι δυσκολότερο να ελεγχθούν.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ως αναγκαιότητα αλλά και ως πρόταγμα το πανεπιστήμιο να καταστεί μερικώς κοινωνικά υπόλογο για τη λειτουργία του. Δεν μπορεί το πανεπιστήμιο να διεκδικεί απόλυτη ελευθερία από κάθε έλεγχο και διαβούλευση, και να βασίζεται στη δική του καλή θέληση για εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος. Και αυτό γιατί κάτι τέτοιο όπως δείξαμε είναι και μη ρεαλιστικό, αλλά και γιατί στη παρούσα συγκυρία αφήνει αφύλακτα όλα τα υπόγεια περάσματα στο εμπόρευμα και την οικονομία της αγοράς.

Τί πρέπει τότε να κάνει ένα πανεπιστήμιο; Ένα παράδειγμα ίσως βοηθήσει. Μία ιατρική μπορεί να κληθεί να βρει λύση σε μια ασθένεια που βασανίζει την ανθρωπότητα. Ο τρόπος που η αγορά πιθανόν να προσπαθούσε να λύσει ένα τέτοιο πρόβλημα, σε περίπτωση που υπήρχε προοπτική κέρδους, θα ήταν ακριβώς υποταγμένος στο κριτήριο αυτό. Πιθανώς να έβρισκε ένα φάρμακο που θα είχε κατασταλτικές ιδιότητες και πάντως κάτι που θα απαιτούσε μαζικής έκτασης κατανάλωση. Ταυτόχρονα, για να προστατεύσει τη λύδια λίθο που κατασκεύασε, θα τη προστάτευε με πατέντες και θα την εκμεταλλευόταν αποκλειστικά για κάποιο διάστημα, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Μία δημόσια όμως διαδικασία έρευνας θα έπρεπε να λειτουργήσει διαφορετικά. Θα έπρεπε ίσως να στόχευε στη πρόληψη της ασθένειας, με τη λιγότερη δυνατή φαρμακευτική περίθαλψη, θα εξέταζε τρόπους να καταστεί η θεραπεία ευρέως προσιτή, ανοιχτή σε όλους κλπ. Προφανώς όμως θα έπρεπε να ασχοληθεί με το πρόβλημα και να μην αγνοήσει τη κοινωνική της ευθύνη. Βεβαίως και αυτή η διαδικασία δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερη από τις διαδικασίες αγοράς, εκτός αν αναλάμβανε το ίδιο το πανεπιστήμιο ή το κράτος τη μαζική παραγωγή και διανομή του φαρμάκου. Πάντως υπάρχει τεράστια διαφορά να περιορίζεις την αγορά στη διακίνηση του προϊόντος και να κρατάς αυτό προσιτό σε ευρεία στρώματα, από το να υποτάξεις κάθε ερευνητική διαδικασία αλλά και τη διαδικασία παραγωγής και διανομής των καρπών της από την κανιβαλική οικονομία της αγοράς.

Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα πανεπιστήμιο μερικά κοινωνικά υπόλογο. Απαιτείται να θεσμισθούν διαδικασίες διαλόγου και κανάλια επικοινωνίας με τους δημόσιους και κοινωνικούς θεσμούς. Να έχει τη διαδικασία το πανεπιστήμιο μέσα από την οποία να αφουγκράζεται τη κοινωνία και η κοινωνία να μπορεί να του θέσει τα ζητήματά της. Απαιτείται η θέσπιση μίας μορφής κοινωνικής αξιολόγησης, ώστε η κοινωνία να είναι σε θέση να κρίνει τη λειτουργία των εκπαιδευτικών θεσμών της, να επισημάνει τα προβλήματα και πιθανές λύσεις. Σαφώς και η αξιολόγηση δεν μπορεί να είναι μόνο εσωτερική. Πρέπει να είναι κοινωνική, δηλαδή δημοκρατική, συλλογική, διαφανής και προσανατολισμένη στην επίλυση των προβλημάτων ιδιαίτερα των πιο αδύναμων και αποκλεισμένων κοινωνικών στρωμάτων. Όλα αυτά μαζί με γενναία χρηματοδότηση και θεσμική εξασφάλιση της μερικής αυτονομίας του πανεπιστημίου, ώστε να μπορεί και αυτό, σε κάποια πλαίσια, να δομήσει τις δικές του διαδικασίες και στόχους, να θέσει τις δικές του προτεραιότητες, να αντιπαρατεθεί με την εξουσία ή και τη κοινωνία. Την ίδια στιγμή πρέπει να μείνει ανοιχτό στη κοινωνία και να μη καταστεί χώρος των ελίτ. Άρα και για το λόγο αυτό πρέπει η πανεπιστημιακή παιδεία να παραμείνει ελεύθερη και δωρεάν.

Έτσι πρέπει να λειτουργεί το πανεπιστήμιο. Να διαμορφώνει το αντικείμενο, τη διαδικασία και να διαθέτει τους καρπούς της λειτουργίας του σε ελεύθερες συνθήκες και σε διάλογο με τις κοινωνικές δυνάμεις, με ανοιχτές, δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες και με αίσθηση κοινωνικής υπευθυνότητας...

τόσο μόνοι....

Σήμερα κανείς δεν αντέχει τον άλλο... ζευγάρια και οικογένειες διαλύονται... παρέες αλληλοσπαράσσονται, φίλοι προδίδουν και προδίδονται... η εμπιστοσύνη καταρρέει. Η αδυναμία, η χαλαρή δέσμευση και η κατανάλωση σχέσεων είναι το κυρίαρχο. Και έχει γεμίσει ο δυτικός κόσμος ελεύθερα, ευημερούντα και καταθλιπτικά άτομα.

Οι άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν με τίποτα να συνεννοηθούν, να σχετιστούν, να γνωρίσουν ο ένας τον άλλο. Εν τέλει βλέπουν μόνο τον εαυτό τους, τις επιθυμίες, τα θέλω τους. Θέλουν να είναι ελεύθεροι από τα πάντα που μπαίνουν μεταξύ αυτών και των θέλω τους. Και καταλήγουν να μένουν μόνοι μ’ αυτά.

Ο καπιταλισμός, φτιάχνοντας τον homo economicus, το ορθολογικό ανεξάρτητο άτομο και το ραντεβού του με την ιστορία, τον καταστροφέα κάθε δέσμευσης, κάθε βάρους και κάθε παρελθόντος, κατάφερε στη πιο παρηκμασμένη του έκδοση να δημιουργήσει ανθρώπους – σκαντζόχοιρους. Κλεισμένους στον εαυτό τους, ανταγωνιστικούς έως εχθρικούς προς τους άλλους. Οι άνθρωποι σήμερα δεν αγαπούν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους, και στον απόλυτο αυτό έρωτα υποτάσσουν τα πάντα, και καταβροχθίζουν τον άλλο. Και βέβαια στο τέλος καταλήγουν να καταβροχθίζουν και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Αυτός ο άνθρωπος, ο υπέροχος μόνος, λογικός και ελεύθερος άνθρωπος, ο σκλάβος καταναλωτής, είναι δύσκολο να δει κάτι μεγαλύτερό του, κάτι που τον υπερβαίνει, και να αγωνιστεί γι’ αυτό... Και πάντα μένει μόνος. Ακόμη και όταν καταφέρει να δει κάτι παραπάνω, υπάρχει γύρω του τόση ατομικότητα, που και αυτός συντριμμένος εγκαταλείπει, και καταλήγει να προσπαθεί να σώσει τα υπολείμματα του – ποιου άλλου- εαυτού του ....

Καραμπουρνάκι παραλία Petition

Καραμπουρνάκι παραλία Petition

Για μια γενιά γεννημένη μέσα στη κοινωνία του θεάματος (τόπο στους νέους νο 2)

"Η νεολαία δεν ήταν ποτέ τάξη. Είναι μια στιγμη της ζωής που έγινε αγορά" - Ζαν Κλωντ Μισεά

"Να δυσπιστείτε στα όνειρα της νεότητάς σας. Στο τέλος πραγματοποιούνται όλα" - Γκαίτε

" Όταν ένας οικολόγος πολίτης ισχυρίζεται ότι θέτει το πιο ενοχλητικό ερώτημα: ποιον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας; αποφέύγει να θέσει ένα άλλο πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα: Σε τί είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;" - Jaine Semprum

εδώ είναι βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε...

Είχε δίκιο ο Σαββόπουλος. Τα Βαλκάνια ακόμη μια φορά βράζουν. Η τελευταία εμπόλεμη ζώνη στην Ευρώπη. Ακόμη μια φορά γίνονται το πειραματικό εργαστήρι της διεθνούς πολιτικής σκηνής, με τον δικό τους, Βαλκανικού mentalite, τρόπο. Διαμελίζονται, αλληλοσπαράσσονται, και τα κόκκαλα του Ρήγα τρέμουν από το βρόντο των εθνικισμών και των συμφερόντων Μεγάλων Δυνάμεων...

Και βέβαια εμείς στο κόσμο μας. Λες και συμβαίνει στον Άρη. Ούτε που είχαμε πάρει χαμπάρι. Άκουγα τη Λιάνα στη τηλεόραση να μας λέει πως εν μέσω βυζιών και κώλων, Ζαχόπουλων και διαφθοράς, ούτε που πήραμε πρέφα το Κόσσοβο. Γιατί είμαστε αποχαυνωμένοι μικροαστοί. Ντράπηκα. Δίκιο έχει... μου φαίνεται μου ταιριάζει πολύ να είμαι ψηφοφόρος του ΣΥΝ...θα πάω να καθαρίσω καμιά παραλία ή να ρίξω καμία κάμερα. Αυτή η πολιτική μου πάει...

Tόπο στους νέους;;;

Πιερ Πάολο Παζολίνι: «Ο όρος νεότητα κατέστρεψε τη νεότητα»

Ο πολιτικός μας πολιτισμός ποτέ δεν είχε πέσει χαμηλότερα... Η διαφθορά, η παρακμή, η απουσία ιδεών και ήθους, τα ψέμματα, η απόλυτη δυσπιστία απέναντι σε κάθε θεσμό, δείχνουν το αδιέξοδο του ελληνικού πολιτικού μας συστήματος. Η σαπίλα στο απόλυτο μεγαλείο της.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, είναι απαραίτητο να αναδειχτεί μια εναλλακτική λύση, η οποία θα διακατέχεται από τα παρακάτω στοιχεία:

- Θα παρέχει ένα πραγματικά εναλλακτικό σχέδιο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση. Ένα σχέδιο που θα ενισχύει τον δημόσιο τομέα, δίνοντας του όμως πίσω και τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Που θα έχει στο κέντρο του τα χαμηλότερα στρώματα, και θα επεξεργαστεί ένα άλλο μοντέλο παραγωγής, αποκεντρωμένο, οικολογικό, δημοκρατικό. Ένα σχέδιο που θα αποβλέπει και θα βασίζεται και στη παγκόσμια αντιπαράθεση με τη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

- Θα έχει ήθος, αξίες και ευθύνη. Δεν θα σαπίζει από τη διαφθορά όπως το ΠΑΣΟΚ, ούτε θα είναι ανεύθυνο, στείρο και ψευδοεπαναστατικό όπως σχεδόν σύσωμη η αριστερά.

- Θα συνομιλεί και θα βασίζεται στα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, δεν θα είναι ελιτίστικο και αριστοκρατικό. Θα αποβλέπει στη προστασία και την ανύψωση του λαού,δεν θα τον υποτιμά, αγνοεί ή νουθετεί.

Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έχει απελπιστεί με το δικομματισμό. Δε βλέπει καμμία διέξοδο. Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα λοιπόν μας παρουσιάζεται (με σύμπνοια και των ΜΜΕ) η ανάγκη για κάτι νέο, να ταυτίζεται με έναν 34χρονο πολιτικό μηχανικό, στέλεχος της νεολαίας Συνασπισμού και παιδί των μαθητικών καταλήψεων. Ο νέος αυτός είναι έξυπνος, όμορφος, με οργανωμένο λόγο και πολύ καλή παρουσία. Γιατί όμως αυτό αποτελεί εναλλακτική λύση; και γιατί το γεγονός ότι είναι νέος αποτελεί σημάδι ότι φέρνει φρέσκιες ιδέες.

Δεν θα επεκταθώ για τα του ΣΥΝ. Το θεωρώ ένα κόμμα σε σύγχυση. Σοσιαλδημοκρατικό και αριστερίστικο. Ένα κόμμα που καθρεφτίζει τη κρίση της Ευρωπαϊκής Ανανεωτικής Αριστεράς. Απομονωμένο από το λαό, δημοφιλές κυρίως σε ακαδημαϊκούς και στη μεσοαστική νεολαία, από όπου και αντλεί μέλη. Του γράφοντος μη εξαιρουμένου. Ένα κόμμα κοινωνικά ευαίσθητο, συνεργάσιμο με τα κινήματα, αλλά εν πλήρει αδυναμία να συνθέσει μία ουσιαστική εναλλακτική ριζοσπαστική πρόταση που να ξεπερνάει τα σοσιαλδημοκρατικά πλαίσια. Μία πρόταση τέλος πάντων πέρα από τό λαϊκιστικό "με τα κινήματα" που μας κοπανάει τελευταία. Ένα κόμμα μεσοαστικής σύνθεσης, ρητορικής και κουλτούρας.

Το πραγματικό μου ερώτημα ξεπερνά κατά πολύ τον Τσίπρα, ο οποίος εύχομαι να αποδειχθεί όλα αυτά που ελπίζουμε να αποδειχθεί. Το πραγματικό μου ερώτημα είναι από πού και ως πού θεωρείται πως η νέα γενιά σήμερα είναι πραγματικά προοδευτική! Και δη η νέα γενιά τέτοιας κοινωνικής προέλευσης: σπουδαγμένη, μεγαλωμένη στην άνεση, σχετικά εύπορη.

Τη δεκαετία του '60 και τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, η γενιά αυτή εμφάνισε όντως προοδευτικά - με μια ουδέτερη του όρου έννοια - στοιχεία. Ήθελε να σπάσει όλες τις εξουσίες που ¨τη καταπίεζαν" : την αστυνομία, το σχολείο, το γάμο, την οικογένεια. Μια γενιά που έδωσε τους αγώνες της, πέτυχε πολλά, καλά και κακά, και τώρα εν πολλοίς κυβερνάει τον τόπο. Η γενιά αυτή ήξερε τί ήθελε και το διεκδίκησε. Και το πέτυχε, άλλο αν πίστευε ότι ζητούσε κάτι διαφορετικό από αυτό που τελικά δημιούργησε.

Η σημερινή γενια τί ακριβώς μπορεί να προσφέρει στη κοινωνία; Μια γενιά, που όπως ένας φίλος είπε: τρώεει απ' τα έτοιμα. Τί ιδέα έχει αυτή η γενιά τί περνάει ο λαός; Ποια είναι ακριβώς αυτή η εξουσία που τη καταπιέζει, αν δεν είναι η ίδια η αποχαλινωμένη καταναλωτική της ελευθερία; Ποια είναι η σχέση της με τη πολιτική, αν δεν είναι μια σχέση κυνισμού και απαξίωσης των κοινών, ατομικισμού και "απόδρασης"; Αν έχει κάτι υγιές, αυτό είναι σίγουρα η απαξίωση που νιώθει, αλλά αυτό δεν είναι προοδευτικό και ούτε έχει κάτι να προσφέρει ως τέτοιο....

Σίγουρα ο νέος είναι ωραίος. Έχει πάθος, όρεξη και φρέσκο μυαλό. Ξέρει όμως τί να τα κάνει; Ο νέος σήμερα αναμασά μουσικές και ιδεολογίες του παρελθόντος, σε κακή μάλιστα έκδοση. Δέν βρίσκεται στη κοινωνική θέση, ούτε βιώνει την αγωνία του να αλλάξει πραγματικά κάτι. Αν το έκανε θα οργανωνόταν γι' αυτό, δε θα έβριζε μόνο. Είναι ανήμπορος. Δεν γουστάρει τη πολιτική, αλλά τη χρειάζεται. Δε γουστάρει την οικογένεια,αλλά ζει από αυτή. Δε γουστάρει το σχολείο, αλλά έχει 10 πτυχία. Και καμμία ιδέα τί να τα κάνει... Πώς αυτός ο νέος φέρνει μια αλλαγή προς το καλύτερο για τη κοινωνία;

Όσο και αν με θλίβει, αφού ανήκω και γω στην εν λόγω κατηγορία, πρέπει μάλλον να πω πως ο μοσχοαναθρεμένος, καλοσπουδαγμένος, καταναλωτικός ατομικιστής νέος, όχι απλά αφομοιωμένος αλλά εμπροσθοφρουρά του συστήματος του εμπορεύματος και τη πλαστικής επιθυμίας "για ελευθερία", φαίνεται παντελώς ανίκανος να αποτελέσει ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Είναι βολεμένος, και ας μη θέλει να το δει. Αν παραφράσουμε το σύνθημα του Μάη του '68 θα μπορούσαμε να πούμε "κάτω από μπλουζάκι, 1000 χρόνια μούχλα" Ίσως θα πρεπε λοιπόν να αφήσουμε το Μάη του 68 και τους νέους του εκεί που βρίσκονται και να αναζητήσουμε αλλού τον φρέσκο αέρα που χρειαζόμαστε. Ίσως...

Υ.Γ. Αυτό που με θλίβει περισσότερο από πιθανή (ότατη) αποτυχία τσίπρα είναι ότι θα κάψουμε και το χαρτί ότι οι νέοι μπορούν κάτι να προσφέρουν

Γκρεμίστε τα τείχη

Την ίδια στιγμή που ο ελληνικός λαός σαπίζει στη τηλεόραση, παραλυμένος με μια κυβέρνηση διεφθαρμένη και υποτακτική, με δημοσιογραφικά σκουλίκια που κολυμπάνε στα σκατά και τα χρήματα, με διανοούμενους παραλυμένους και βολεμένους, κάποιοι άνθρωποι έχουν ακόμη αξιοπρέπεια... κάποιοι είναι ακόμη ζωντανοί, και ας πεθαίνουν της πείνας...

Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι πέρασαν στην Αίγυπτο προκειμένου να προμηθευτούν αγαθά, όπως τροφή και καύσιμα, τα οποία έχουν καταστεί σπάνια έπειτα από έξι ημέρες ισραηλινού αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας.
Η διείσδυση των Παλαιστινίων έγινε δυνατή όταν το βράδυ μασκοφόροι ένοπλοι είχαν καταστρέψει μέρος του τείχους στα σύνορα, με τη χρήση εκρηκτικών, στο ύψος της πόλης Ράφα.
Οι Αιγύπτιοι συνοριοφύλακες δεν αντέδρασαν κατά τη διείσδυση των Παλαιστινίων.
Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στους στρατιώτες να επιτρέψουν την είσοδο των Παλαιστινίων διότι λιμοκτονούν.
Κάλεσε τους στρατιώτες να τους επιτρέψουν να αγοράσουν τρόφιμα, εφόσον δεν είχαν στην κατοχή τους όπλα, και μετά να τους συνοδεύσουν εκτός Αιγύπτου.
Αξιωματούχος των αιγυπτιακών υπηρεσιών ασφαλείας είχε δηλώσει νωρίτερα ότι οι φρουροί δεν άνοιξαν πυρ προκειμένου να αποφευχθεί αιματοχυσία.
Αξιωματούχοι του ΟΗΕ αναφέρουν ότι σε αιγυπτιακό έδαφος πέρασαν περισσότεροι από 350.000 Παλαιστίνιοι.
Το Ισραήλ από την πλευρά του ανακοίνωσε ότι εναπόκειται στην Αίγυπτο να «λύσει το πρόβλημα» της διάνοιξης των συνόρων ανάμεσα στο έδαφός της και στη Λωρίδα της Γάζας.
Ο πρώην πρωθυπουργός των Παλαιστινίων και ηγετικό στέλεχος της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγε ζήτησε τη σύγκληση στο Κάιρο επείγουσας σύσκεψης με την αντίπαλη Φατάχ και τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και Αιγύπτιους αξιωματούχους, για τη διερεύνηση τρόπων άρσης του ισραηλινού αποκλεισμού της Γάζας.Αν και ο ισραηλινός αποκλεισμός, που επιβλήθηκε με αφορμή παλαιστινιακές επιθέσεις με ρουκέτες , χαλάρωσε λίγο την Τρίτη, είδη πρώτης ανάγκης, όπως καύσιμα και τρόφιμα, σπανίζουν στη Γάζα.
«Θέλουμε να πάρουμε τρόφιμα: ρύζι, ζάχαρη, γάλα και λίγο τυρί» είπε χαρακτηριστικά στο Associated Press κάτοικος της Ράφα.
Η Αίγυπτος είχε στηρίξει σιωπηρά τον αποκλεισμό, την ώρα που η Χαμάς, η οποία ελέγχει τη Γάζα, ζητούσε από αυτή το άνοιγμα των συνόρων.
Την Τρίτη στη Νέα Υόρκη, οι εκπρόσωποι των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων «συγκρούστηκαν» στο Συμβούλιο Ασφαλείας κατά τη διάρκεια συζήτησαν για το θέμα του αποκλεισμού.
Ο παρατηρητής των Παλαιστινίων στα Ηνωμένα Έθνη κατηγόρησε το Ισραήλ ότι τροφοδοτεί τη βία, ενώ η ισραηλινή πλευρά υποστήριξε ότι πρέπει να προστατεύσει τους πολίτες της από τις επιθέσεις με ρουκέτες.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας αναμένεται να απευθύνει έκκληση στο Ισραήλ να επιτρέψει την ελεύθερη είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας.
Από πλευράς ΗΠΑ, η Κοντολίζα Ράις δήλωσε ότι οι ανησυχίες για την ασφάλεια του Ισραήλ πρέπει να συνοδεύονται και από τις ανθρωπιστικές ανησυχίες για τους κατοίκους της Γάζας.